Ergens in Zeeland woont een bijzondere oude vrouw. Charmant. Met haar middeldiepe rimpels en jeugdige ogen. Van die ogen die uitstraling: ik heb het leven meegemaakt. Wellicht veel gevochten. Misschien veel gestreden. Maar overwonnen. Zo van, ik ben zen. Hé. Dit ben ik. Ik geniet! Ondanks, of misschien juist dankzij, haar leeftijd. Ik wil je vandaag wat vertellen over een bijzondere oude vrouw die ik ineens ontmoette in mijn leven.

Het verhaal achter de oude vrouw ken ik niet

Wat zou haar leven zijn (geweest)? Een oma met misschien wel vier kinderen. En nog meer kleinkinderen. Of een weduwe zonder. Gereisd en de wereld ervaren. Met haar grote jeugdliefde, weet je wel. Een zakenvrouw, the business lady met een groot vermogen achter de hand. Of de middenmoter die het nu doet van een bescheiden oudedagvoorziening.

Wie is ze?

Wat voor persoon is dit? Een dominante dame, die hardop gniffelend kan terugdenken aan de bizarre dates van vroeger. De afstandelijk analist, die meer bezig was met cijfers en sommen dan met mensen. Of juist de sociale gangmaker die nu achtereenvolgend haar vrienden van vroeger moet begraven.

Wie je ook bent, het maakt niet uit. Ik ken je niet. Maar ik zie je wel.

Ik ontmoette de oude vrouw op mijn werk, zij als klant, ik als huidtherapeut

De deur van mijn spreekkamer gaat met een zwierende zwaai open. Een guitige, oude vrouw met middeldiepe rimpels en jeugdige ogen huppelt levenslustig naar binnen. Onbevangen. Puur. Zoals alleen een kind dat kan. Ik grijns breed. Zij haalt haar schouders op: “Waarom niet?”. Een beetje van mijn stuk gebracht, gebaar ik haar plaats te nemen. Zij huppelt naar de stoel. Ik start mijn intakegesprek. 

Al jaren denk ik terug aan deze bijzondere ontmoeting. Het ging om zo’n klein ding. Het binnenhuppelen en op een bepaalde manier grijnzen. Maar ze maakte IMPACT. Heb jij ooit iemand ontmoet die jou op een bepaalde manier zo vurig inspireerde?

Ik weet in ieder geval mijn antwoord op de vraag wat ik in het leven wil. Ik wil het leven doorhuppelen. Puur en onbevangen als een kind. Dat mensen naar mij terug grijnzen. En dat die mensen bij thuiskomst denken: “Ja. Mijn leven is ook gewoon het huppelen waard”.

Dus bedankt. Bijzonder persoon. En zelfs jaren laten, laat je me nog steeds huppelen!

Author

Tikje eigenwijze 30+er en moeder van dochter (7) en zoon (3) met co-ouderschap. Een denker, houd van creatief schrijven en is altijd benieuwd naar “het verhaal achter het verhaal”. De balans der dingen, haar struggle.

1 Reacties

Schrijf een reactie

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.